Το ψάρεμα και η "κατάρα" της τηγανιάς!
Του Σπύρου Φιλόπουλου
Φωτογραφίες: Σπύρος Φιλόπουλος
Έχοντας πλέον μια εμπειρία στον χώρο πάνω από 20 χρόνια (και τι δεν έχω δει, και τι θα δω ακόμα...) αποφάσισα να αναφερθώ μέσω αυτού του άρθρου σε όσους κρατούν παράτυπα και μη επιτρεπόμενα μεγέθη ψαριών, έχοντας μάλιστα και δικαιολογίες του τύπου: "10 τέτοια είναι μια τηγανιά", ή "αυτά τα κρατάω για τα γατάκια". Φίλε ερασιτέχνη ψαρά, οφείλουμε να σεβόμαστε και να προστατεύουμε αυτό που κάνουμε και αγαπάμε ,όχι μόνο για εμάς, αλλά και για να το βρουν το ψάρεμα και τα ψάρια, όπως το βρήκαμε και εμείς, οι γενιές που έρχονται. Η συνέχεια θα είναι ιδιαίτερα αιχμηρή, μπας και αλλάξει κάποια στιγμή ο τρόπος σκέψης μας...!
Καταρχήν θα ήθελα να συστηθώ από την αρχή. Ονομάζομαι Σπύρος Φιλόπουλος και η πρώτη μου επαφή με την θάλασσα ήταν σε ηλικία 8 ετών στο ξύλινο καϊκι του παππού μου.Με το πέρας των χρόνων και την παρότρυνση ενός φίλου, ξεκίνησε η επαφή μου με την παράκτια αλιεία, σε ηλικία 12 ετών, η οποία έγινε μια από τις μεγάλες μου αγάπες.
Έχουμε περάσει από την εποχή που το παράκτιο ψάρεμα γινόταν για βιοποριστικούς λόγους και πλέον έχει γίνει ένα χόμπυ ,όπου μας φέρνει σε επαφή με την φύση. Φύγαμε πλέον από την διαδικασία της τροφοσυλλογής και πλέον μπορούμε στοχευμένα να επιλέξουμε τα θηράματα μας. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέμε ότι είναι κακό να κρατάμε τα ψάρια που μας αναλογούν, εφόσον το επιθυμούμε, αλλά δεν γίνεται πια να κρατάμε παράτυπα μη επιτρεπόμενα όρια ψαριών, με την δικαιολογία της "τηγανιάς", ή αν δεν τα κρατήσω εγώ θα τα πάρει άλλος, ή θα τα πιάσουν οι τράτες, ή ακόμη και για παράνομο εμπόριο!
Δεν υπάρχουν λοιπόν πλέον δικαιολογίες του τύπου "δεν ήξερα", που μπορούμε όλοι με ένα κλικ ή με μια αναζήτηση φωτογραφίας στο διαδίκτυο (π.χ google lens) να αναζητήσουμε τα πάντα. Είναι πανεύκολο να βρούμε τον πίνακα με τα επιτρεπόμενα μεγέθη των αλιευμάτων στην χώρα μας, χωρίς να πρέπει να μας τα κοινοποιήσει η εκάστοτε αρχή του τόπου μας, ή να μας κόψει πρόστιμο. Αυτό πού θέλω να πω είναι το "συν Αθηνά και χείρα κίνει".
Πράγματι υπάρχουν πιο βαριά αλιευτικά εργαλεία που κάνουν κακό στο θαλάσσιο οικοσύστημα, αλλά μήπως ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε το που φταίμε και εμείς; Την δική μας μικρή ατομική ευθύνη; Σίγουρα ξεκινώντας όλοι μας κρατήσαμε κάποια αλιεύματα μη επιτρεπόμενου μεγέθους,ο ενθουσιασμός μας βλέπεις για το πρώτο ψάρι που βγάλαμε σε συνδυασμό με την κακή ενημέρωση και την άγνοια για την προστασία των αποθεμάτων, μας έκανε να υποπέσουμε σε τέτοια λάθη. Εξάλλου πώς να τα ξέραμε όταν αντί για φιλικούς συνψαράδες συναντούσαμε αυτούς που μας έδιωχναν, γιατί "εδώ μαλαγρώνω εγώ" ή τους "εδώ είναι το μέρος μου" και άλλα τέτοια. Σήμερα που έχουμε όλα τα μέσα με το μέρος μας (ίντερνετ, νέα προϊόντα, εύκολη πρόσβαση στην γνώση και ανθρώπους πρόθυμους να την μοιραστούν μαζί μας), μπορούμε να εστιάσουμε πιο εύκολα σε αυτό που αποκαλώ εγώ "ψαρευτική παιδεία".
Να σταματήσουμε δηλαδή να βλέπουμε όλα τα αλιεύματα αποκλειστικά σαν τροφή και να τα δούμε σαν "τροφή για σκέψη". Να παρατηρήσουμε την μείωση του πληθυσμού των ψαριών, θυμηθείτε το "κάθε πέρυσι και καλύτερα",να σκεφτόμαστε εάν το ψάρι που πιάσαμε έχει ολοκληρώσει έστω και μια φορά τον αναπαραγωγικό του κύκλο, δίνοντας του την ευκαιρία να αφήσει και αυτό τους απογόνους του. Να στοχεύουμε στο ψάρι "τρόπαιο" και όχι στο να βγάλουμε μια τηγανιά, που εάν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα θα μας κοστίσει πιο ακριβά από το να την αγοράζαμε από κάποιον επαγγελματία. Πόσες φορές έχουμε κάνει εξορμήσεις και γυρίσαμε "άψαροι" περιμένοντας το μεγάλο ψάρι άλλωστε.
Το catch and release είναι η τεχνική που μας χαρίζει περισσότερο, μετά την ανάκτηση ενός ψαριού,αυτό που μας δίνει την ηθική ικανοποίηση ότι είμαστε ερασιτέχνες ψαράδες, και όχι δολοφόνοι που εκτελούν ότι κολυμπάει. Η σωστή απελευθέρωση γίνεται είτε αφήνοντας τα ψάρια απευθείας από τον κουβά από πολύ μικρό ύψος, είτε με μια βρεγμένη πετσέτα για να μειώσουμε την διαφορά θερμοκρασίας που έχει με το δέρμα των ψαριών, ώστε να μην τους δημιουργήσουμε κάποιο μελλοντικό πρόβλημα.
Όταν μαθαίνεις σε έναν νέο στον χώρο να σέβεται και να αγαπάει αυτό που κάνει τότε μπορείς να πεις ότι τελικά άξιζε τον κόπο και τον χρόνο που σπατάλησες δείχνοντας του όλα αυτά που για κάποιους είναι παράλογα ή χαζομάρες.
Κλείνοντας για τους φίλους που έχουν όντως γατάκια και θέλουν και αυτά να φάνε φρέσκο ψάρι, να πω ότι υπάρχουν πάρα πολλά είδη τα οποία δεν κινδυνεύουν, ίσα ίσα τείνουν να επικρατήσουν στα νερά μας. Αναφέρομαι στους λεσσεψιανούς μετανάστες. Κάποια από αυτά είναι: γερμανοί-κουρκούνες, λεοντόψαρα, κ.τ.λ (μεγάλη προσοχή στις νευροτοξίνες που έχουν στα αγκάθια τους) και κάποια εγχώρια είδη όπως είναι οι: γύλοι, καλόγριες, γόπες, κτλ.
Λίγη "ψαροσκέψη" παραπάνω δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ο νόμος μας ορίζει να κρατήσουμε ένα μέγιστο βάρος των 5 κιλών, πάντα σε ψάρια με συγκεκριμένες διαστάσεις, ποτέ μικρότερα. Θα πρέπει όμως να το ξανασκεφτούμε με μεγαλύτερη σύνεση και προσοχή, ειδικά σε τόπους που έχουν πιεστεί πολύ ψαρευτικά και ήδη υπάρχει πρόβλημα. Σκεφτείτε το μέλλον μακροπρόθεσμα, και όχι τους εαυτούς σας.
Εύχομαι πραγματικά αυτό το άρθρο να μας βάλει σε θετικούς προβληματισμούς και να γίνουμε πιο σοφοί μετά την ανάγνωση του. Είναι υποχρέωση μας να προασπίσουμε αυτό που αγαπάμε και μας χαρίζει στιγμές χαλάρωσης και ηρεμίας. Καλές θάλασσες σε όλους.
